...Twoje Bieszczady - serwis dla wszystkich którym Bieszczady w duszy grają...

Bieszczady





Polecamy:

Domki nad Soliną
Bieszczadzka kryjówka
Raj Helmuta
Dom na Skale
Brak obsługi Adobe Flash.
Czadzie Sioło
Brak obsługi Adobe Flash. Zainstaluj odpowiednią wtyczkę.
Gęsi Zakręt
Domki Pod Skałką
Willa pod Zielony Wzgórzem
Brak obsługi Adobe Flash. Zainstaluj odpowiednią wtyczkę.
Brak obsługi Adobe Flash. Zainstaluj odpowiednią wtyczkę.
Brak obsługi Adobe Flash. Zainstaluj odpowiednią wtyczkę.
Dom Malowany


» Miejscowości «

Baligród i okolice
Bóbrka
Buk k.Terki
Bystre k.Czarnej
Cisna i okolice
Czarna i okolice
Daszówka
Duszatyn
Dwernik i Dwerniczek
Glinne
Jankowce
Kalnica k.Baligrodu
Komańcza i okolice
- Mogiła - legenda
- drewniany kościółek
- klasztor Nazaretanek
Lutowiska
Łupków
Mików
Muczne
Myczkowce
Nasiczne
Olszanica
Orelec
Prełuki
Rajskie
Roztoki Górne
Rzepedź
Sękowiec i okolice
Serednie Małe
Smolnik nad Osławą
Solinka
Solina i okolice
- bieszczadzkie zapory
- tajemnica zatoki
Stefkowa
Terka
Uherce Mineralne
Ustianowa
Ustrzyki Górne
Wetlina
Wola Matiaszowa
Wola Michowa
Wołosate
Zatwarnica
Zwierzyń

» Dawne wsie «

Balnica
Beniowa
Bereźnica Niżna
Bukowiec
Caryńskie
Choceń
Dydiowa
Dźwiniacz Górny
Hulskie
Huczwice
Jawornik
Jaworzec
Kamionki
Krywe
Łokieć
Łopienka
- rys historyczny Łopienki
- Chrystus Bieszczadzki
Łuh
Rabe k.Baligrodu
Rosolin
Ruskie
Sianki
Skorodne
Sokoliki
Sokołowa Wola
Studenne
Tarnawa Niżna i Wyżna
Tworylne
- Tworylczyk
Tyskowa
Zawój
Zubeńsko
Żurawin

» Dawne wsie | Caryńskie

Caryńskie

Caryńskie to nieistniejąca wieś u podnóży Połoniny Caryńskiej, nad potokiem Caryński. Lokowana przed rokiem 1620 w dobrach rodziny Kmitów. Inne źródła podają jako datę powstania wsi początek XVIw, kiedy to jej właścicielką miała być wojewodzianka mścisławska Helena Kiszkowa.

Historyczna zabudowa wsi Caryńskie Historyczna zabudowa wsi Caryńskie
źródło: tablica BdPN

Nazwa osady pochodzi od rumuńskiego słowa carina, oznaczającego pole uprawne, łąkę, pastwisko. Od nazwy wsi wywodzi się nazwa Połoniny Caryńskiej. Właściciele osady zmieniali się, jednak miało to niewielki wpływ na rytm życia wsi. Mieszkańcy gospodarowali tu tak, jak ich przodkowie, znajdując się w swojego rodzaju izolacji.

Nazwa pozwala porzypuszczać, że przed powstaniem wsi teren ten był użytkowany gospodarczo przez mieszkańców Dwernika, wzmiankowanego już w roku 1533. Wraz z Berehami Górnymi i Nasicznem, wies tworzyła klucz, który istniał aż do początku XXw. W roku 1620 klucz ten wojewodzina Helena Kiszkowa oddała w dzierżawę Andrzejowi Boguckiemu. Chłopi oskarżyli go o nadużycia i nieludzkie traktowanie, Kiszkowa staneła po ich stronie zrywając umowę i wytaczając Boguckiemu proces. W XVIIIw., wieś należała do klucza dwernickiego, stanowiącego część "państwa" leskiego. Dobra te w 1769r., jako posag wniosła Marianna z Ossolińskich, zamężna z Józefem Janem Mniszchem. Po jego śmierci w 1780 i podziale majątku w 1786 przypadła jego synowi Maksymilianowi Mniszchowi (Kryciński, 1995).

W roku 1868 powierzchnia wsi wynosiła 1682,8 ha - w tym ponad 42% stanowiły lasy. Grunty podzielone były na tzw. łany, średnia wielkość gospodarstwa w połowie XIXw miała 17 ha. Wzrastająca liczba mieszkańcó spowodowała konieczność powiększania terenu. W ten sposób wykarczowano liczne polany na północnych stokach Połoniny Caryńskiej. Ratowano się również emigracją zarobkową. W roku 1926 14% mieszkańców Caryńskiego pracowała w USA.

Caryńskie. Ruiny kaplicy św. Jana Ruiny kaplicy św. Jana, 2007
foto: P. Szechyński

Centrum życia osady stanowiła drewniana, trójdzielna cerkiew greckokatolicka p.w. św. Wielkiego Męczennika Dymitra, zbudowana w stylu bojkowskim w roku 1777 (podaje się też daty 1775 i 1778). Przy cerkwi istniała również drewniana kaplica kultowa, zastąpiona następnie murowaną. Świątynia ta była lokalnym centrum kultu Jana Chrzciciela. Do Caryńskiego w dzień odpustu, podążali wierni z okolicznych wsi, a w uroczystościach religijnych brało udział nawet kilka tysięcy osób.

W 1894 zawiązało się przy cerkwi "Towarzystwo Jana Chrzciciela", mające w planie propagowanie życia pobożnego, moralnego i przykładnego. W 1914 roku liczyło 180 członków, działało co najmniej do roku 1931 (Kryciński, 1995).

Po zakończeniu II wojny światowej, położenie wsi spowodowało, że stacjonowały tu różne oddziały UPA. W maju 1946 roku, wszyscy mieszkańcy zostali wysiedleni do ZSRR, a zabudowania wsi wraz z cerkwią spalone.

Kapliczka w Caryńskiem przy starej drodze na Połoninę Caryńską Kapliczka przy starej drodze na Połoninę Caryńską, 2012
foto: Mirosław Piela

We wsi istniała karczma drewniana (w 1917 szynkarzem był Elo Herman) oraz młyny. Lokalizację młynów podaje M. Augustyn w roczniku Bieszczad nr 13, przy czym jak pisze - nie zachowały się żadne informacje o obiektach przemysłowych funkcjonujących przed rokiem 1780, co wynika częściowo z faktu, iż bardzo długo Caryńskie, Nasiczne i Berehy traktowane były jako jedna jednostka gospodarcza i wszelkie dane zapisywano łącznie.

Młyn u ujścia potoku Zwór:

Zbudowany został na początku XIXw. Zlokalizowany na granicy z Dwernikiem, 50m poniżej ujścia potoku. Prawdopodobnie z tym obiektem wiązać można informację z 1921 r. o Maksymie Głuchu, dawnym "mielniku" w Caryńskiem.

Caryńskie Caryńskie latem
foto: P. Szechyński

Młyn poniżej cerkwi:

Zlokalizowany 270 m poniżej ujścia Caryńczyka do Caryńskiego na prawym brzegu potoku. Powstał przed 1824r. Na mapie katastralnej nie zaznaczono młynówki, co wskazuje na doprowadzenie wody na koło drewnianym korytem. Rozszerzenie koryta potoku na długości 80 m, wskazuje na spiętrzenie wód Caryńskiego niewielką tamą oraz istnienie zbiornika wodnego o powierzchni 1600 m2.

Młyn rodziny Rapaczów:

Zlokalizowany nad potokiem Balotecz, 200 m powyżej ujścia do Caryńskiego. Wody potoku były spiętrzone niewielką tamą. Ze zbiornika wodę doprowadzano przypuszczalnie drewnianym korytem. Funkcjonował w okresie międzywojennym i w czasie II wojny światowej. Prowadzony był przez Michała Rapacza.

stara Koliba Stara "Koliba" na Przysłupie, 2007
foto: P. Szechyński

Młyn "stary":

Ok. 800 m powyżej ujścia potoku Zwór do Caryńskiego na mapie katastralnej z 1852 r., w południowej części wsi zaznaczono skomplikowany układ koryta potoku Caryński, wskazujący na różne prace, mające na celu stworzenie kontrolowanego przepływu wody. Być może to pozostałość po wcześniej istniejącym młynie. Łączna długość domniemanych młynówek w 1852 r. wynosiła 330 m.

Po II wojnie światowej lasy przekazano nadleśnictwom a grunty rolne Państwowemu Funduszowi Ziemi i TPN. Przełom lat 50 i 60 w górskiej części powiatu ustrzyckiego to początek tzw. bieszczadzkiej polityki ekonomicznej, obejmującej trzy główne kierunku działań: 1) budowę osad dla robotników i pracowników resortu leśnictwa, 2) rozwój sieci dróg publicznych i leśnych oraz 3) organizację nowych form gospodarki wypasowej. Osadnictwo leśne poza Bieszczadami nie występowało nigdzie indziej w Polsce.[...] Kolejnym priorytetem bieszczadzkiej polityki ekonomicznej był rozwój infrastruktury drogowej. Dawne trakty Wetlina - Berehy - Ustrzyki Górne oraz Dwernik - Berehy, były w bardzo złym stanie (przykładowo odcinek z Nasicznego do Berehów opanował kilkuletni samosiew olszowy).

przysłup caryński Przysłup Caryński, powyżej wsi, 2012
foto: P. Szechyński

W pierwszej połowie lat 60. powstała tzw. wielka obwodnica (1962r.), droga w dolinie Caryńskiego (1963r.), prowizorycznie utwardzono trakt Dwernik - Berehy, budując drewniane mosty. W dolinie Caryńskiego nadleśnictwo uruchomiło składnicę o przepustowości 15 samochodów. Trzecim kierunkiem było zagospodarowanie terenów nieleśnych i enklaw śródleśnych, będących w jurysdykcji Lasów Państwowych. Większość z nich przekazano Państwowemu Funduszowi Ziemi i Tatrzańskiemu Parkowi Narodowemu. Niżej położone, leżące odłogiem użytki zielone, TPN i PFZ zaczęły dzierżawić góralom podhalańskim na wypas owiec. Bieszczady Wysokie ponownie okazały się obszarem wybitnie predysponowanym do gospodarki pasterskiej. Największa obsada owiec była była w Berehach, gdzie na 800 ha wypasano 2386 sztuk w 1966r. i 2700 w 1969 r. (w Caryńskiem odpowiednio 1666 na 707 ha i 750 na 200 ha). Próby związania górali podhalańskich z bieszczadzką ziemią skończyły się całkowitym fiaskiem. Zorganizowany wypas owiec trwał do początku lat 80. Owce dowożone były koleją do Ustrzyk Dolnych a następnie wędrowały do Caryńskiego "redykiem". Wypasy te trwały do lat 80.XXw., potem (1982-1990) gospodarował tu Igloopol. Od 1996 roku Caryńskie w większości znalazło się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego (Wolski, 2007).

droga do Caryńskiego Wjazd do Caryńskiego od strony Dwernika, 2004
foto: P. Szechyński

W 1982 r. większość państwowych gruntów ornych w Bieszczadach przejął dębicki Igloopol, którego podstawowym działem produkcji była hodowla bydła i owiec. Prowadzono ją bardzo szkodliwą dla środowiska metodą bezściółkową w olbrzymich fermach oraz na terenach częciowo rekultywowanych przy pomocy materiałów wybuchowych. Analiza zdjęć lotniczych z 1981 i 1995 r. oraz wywiady terenowe wykazały, że w połowie lat 80. dębicki kombinat prowadził w Caryńskiem intensywny wypał węgla drzewnego (Wolski, 2007).

W drugiej połowie lat 70. dolina Caryńskiego stała się siedzibą nieoficjalnego ośrodka terapii odwykowej dla narkomanów oraz swoistym azylem dla różnej proweniencji uciekinierów. Te barwne lata trwale zapisały się we wspomnieniach okolicznych mieszkańców, ale nie w krajobrazie. Po prowizorycznych schronieniach budowanych z dykty i blachy czy poletkach konopii indyjskiej nie pozostały żadne ślady (Wolski, 2007). Kojarzeni byli również z ruchem hipisowskim a za założyciela komuny hipisów w Caryńskiem uważa się Wieńczysława Nowackiego, który tu przybył z Zawiści w województwie opolskim. Sam na hippisa nigdy nie pozował. Mieszkał na Caryńskiem również Zdzisław Rados, przezwany później Jagodowym Królem.

droga przez Caryńskie Droga przez Caryńskie, 2014
foto: P. Szechyński

Tak opisuje to A. Potocki: "Kiedy Zdzicho mieszkał jeszcze na Caryńskiem, milicja dwa razy spaliła mu szałas z całym dobytkiem, jaki si w nim znajdował. Oczywiście, że mieszkał tam nielegalnie, bez zameldowania, ale jak miał się zameldować, kiedy po pierwsze primo nie miał dowodu osobistego, bo go jadąc w Bieszczady podarł i spuścił na tory w wagonowym kiblu a po drugie primo dawna wieś Caryńskie istniała tylko jako tzw. oddział geodezyjny.[...] Pobyt Zdzicha na Caryńskiem przeszkadzał przede wszystkim partyjnym prominentom, którzy przyjeżdżali często do tej odludnej doliny na polowania i nie chcieli by ktokolwiek wchodził im w drogę. A wtedy mieszkał tam Zdzicho z Johanem, Wiesiek Nowacki ze swoją "hipisowską bandą" i Staszek "na brudno".[..] Podobno przez jakiś czas w tej komunie przebywała także Kora, jeszcze w okresie "przedmaanamowym" (Potocki).

W latach 70. na Przysłupie (785 m n.p.m.) (Caryńskie leży między przełęczą Przysłup i Przełęczą nad Nasicznem) zbudowano drewniane schronisko studenckie Politechniki Warszawskiej "Koliba". W roku 2008 obiekt został rozebrany i w jego miejscu w 2010 roku oddano do użytku nową "Kolibę". Działa tu punkt ratunkowy GOPR.

Dziś jedynym w miarę dobrze zachowanym świadectwem tamtych czasów, dostępnym dla turysty, są ruiny murowanej kaplicy św. Jana oraz cmentarz z kilkoma nagrobkami. Widoczne są również resztki podmurówki dawnej cerkwi. Ok. 200m na wschód od cerkwi, zachował się również krzyż z roku 1911 z inskrypcją: "Wsehda na Boha upowaj, a Win w neszczastju tobi dopomoże" - Żertwowaw Petro Minko 1911, co znaczy "Zawsze na Boga zdaj się, a On w nieszczęściu tobie dopomoże" - ofiarował Petro Minko w 1911r. Z innych śladów przeszłości, można natrafić w różnych częściach doliny na fundamenty budynków, resztki piwnic, studnie czy zdziczałe drzewa owocowe. 200 m na południe od cmentarza znajduje się murowana kapliczka z kamienia - w ruinie. Mniej widoczne są pozostałości młyna rodziny Rapaczów, znajdujące się w górnej części dawnej zabudowy.
Zdjęcia cmentarza: Cmentarz w Caryńskiem

Do Caryńskiego możemy dostać się następującymi trasami:

Pieszo: ścieżką historyczno-przyrodniczą "Przysłup Caryński - Krywe nad Sanem", oznakowaną kolorem czerwonym, następnie ścieżką do dawnej wsi oznakowanej kolorem żółtym. Czas dojścia:

  • Przysłup Caryński (785m n.p.m) - Caryńskie: ok. ½ h
  • Nasiczne - Caryńskie: ok. 1 h przez Przełęcz nad Nasicznem

Rowerem: ścieżką rowerową, oznakowaną kolorem czerwonym (fragment szlaku szwejkowskiego R-63) z Nasicznego na przełęcz Przysłup Caryński. Prowadził kiedyś również z Przysłupa do Bereżek - obecnie odcinek ten jest zlikwidowany + zakaz jazdy rowerem (teren parku).

  • Nasiczne - Caryńskie, szutrówką: 3,9 km

opr. P. Szechyński

Bibliografia:

1. Augustyn M., "Antropogeniczne zmiany środowiska wodnego w Bieszczadach do roku 1951"., Bieszczad nr 13, Ustrzyki Dolne 2007.
2. Kryciński S. (red.), Augustyn M., Modrzejewski S., Szewc R., 1995, Bieszczady. Słownik historyczno-krajoznawczy. Część 1 Gmina Lutowiska, BdPN, Wydawnictwo Stanisław Kryciński, Ustrzyki Górne-Warszawa.
3. Kryciński S., "Cerkwie w Bieszczadach", OW Rewasz, Pruszków 1995.
3. Potocki A., "Majster Bieda, czyli zakapiorskie Bieszczady", wyd. II poszerzone, wyd. Carpathia, Rzeszów.
4. Wolski J., "Przekształcenia krajobrazu wiejskiego Bieszczadów Wysokich w ciągu ostatnich 150 lat", PAN IG i PZ Warszawa 2007.

Wykorzystano opis osady z tablicy inf. na terenie wsi.

Caryńskie Caryńskie, 2014
foto: P. Szechyński
Caryńskie, jelenie Caryńskie, jelenie na łąkach pod Magurą Stuposiańską, 2014
foto: P. Szechyński
Caryńskie, jelenie Caryńskie, jelenie na łąkach pod Magurą Stuposiańską, 2014
foto: P. Szechyński
Caryńskie z DK Caryńskie widziane z Dwernika-Kamienia, 2014
foto: M. Piela
Caryńskie, obelisk kbw-4 Droga Nasiczne - Caryńskie, obelisk z informacją, że budowała ją Dolnośląska Jednostka Inżynieryjna KBW-4 w roku 1963, 2014
foto: P. Szechyński
Caryńskie kapliczka Caryńskie. Kapliczka przy starej bojkowskiej drodze na Połoninę Caryńską, 2012
foto: Mirosław Piela
Caryńskie studnia Caryńskie, stara studnia, 2012
foto: Mirosław Piela
Caryńskie, krzyż Petra Minko Caryńskie, krzyż Petra Minko, 2012
foto: Mirosław Piela
Caryńskie, ruiny kaplicy Caryńskie, ruiny kaplicy św. Jana, 2012
foto: Mirosław Piela
Cmentarz w Caryńskiem Cmentarz w Caryńskiem, 2012
foto: Mirosław Piela
Caryńskie obelisk przy drodze Caryńskie, obelisk przy drodze. Drogę budowała Dolnośląska Jednostka Inżynieryjna KBW-4 w roku 1963
foto: Mirosław Piela
Caryńskie Caryńskie zimą, 2012
foto: P. Szechyński
Caryńskie Caryńskie, krzyż z roku 1911 z inskrypcją: "Wsehda na Boha upowaj, a Win w neszczastju tobi dopomoże", 2012
foto: P. Szechyński
Miejsce po cerkwi w Caryńskiem Miejsce po cerkwi w Caryńskiem, 2006
foto: P. Szechyński
» Praktyczne «

Kamera w Wetlinie
Kamera w Czaszynie

Noclegi
Schroniska
Schroniska PTSM
Bazy namiotowe i chatki
Harcerskie bazy i hoteliki

Mapa Bieszczady - wersja online
Mapy Bieszczadów - recenzje
Mapy wycinkowe - recenzje
Przewodniki
Aktualności wydawnicze

Szlaki turystyczne - opisy
Szlaki turystyczne - wykaz
Czasy przejść
Ścieżki przyrodnicze - wykaz
Regulamin BdPN
Punkty kasowe BdPN

Bieszczadzka Kolejka Leśna
Jazdy konne
Wyciągi narciarskie
Muzea
Informacja turystyczna
Przewodnicy
Przewoźnicy (Bus)
Przejścia graniczne
Traperska przygoda - tabory

» Warto wiedzieć «

Trochę historii
Podział (granice) Bieszczadów
Losy bieszczadzkiej ludności
Różne plany rozwoju Bieszczadów
Na wyniosłych połoninach BdPN
Nie tylko Wysokie
Sieć wodna
Jaskinie
Park Gwiezdnego Nieba Bieszczady
Z psem w Bieszczady
Rejsy po Zalewie Solińskim
Snowgliding w Bieszczadach
Bieszczadzkie szybowiska
Bieszcz. Centrum Nordic Walking
Wędkarskie eldorado na Sanie
Geocaching

Fauna Bieszczadów
Flora Bieszczadów

Zagroda pokazowa żubrów
Leśny Kompleks Promocyjny "Lasy Bieszczadzkie"

Ukraińska Powstańcza Armia
Karol Wojtyła w Bieszczadach
Bieszczady pół wieku temu
Karpackie niebo
Wypał węgla drzewnego
Sery w Bieszczadach
Bieszczady w filmie

Polowanie w Bieszczadach

Reportaże

Rozmaitości bieszczadzkie

» Cerkwie i cmentarze «

Cerkwie drewniane w Bieszczadach
Cerkwie murowane
Kapliczki w Bieszczadach
Dawne cmentarze, cerkwie i cerkwiska
Ikonostas
O ikonie słów kilka

Cmentarze żydowskie (kirkuty)
Cmentarze ewangelickie Bandrów i Stebnik (Steinfels); cm. gr.kat. w Stebniku
Cmentarze wojskowe w Komańczy
Cmentarz wojskowy w Lesku

Kościół w Woli Michowej

Obelisk UPA

» Wyprawy piesze «

Tarnica z Wołosatego
Halicz z Wołosatego
Bukowe Berdo z Mucznego
Krzemień
Szeroki Wierch
Połonina Caryńska
Połonina Wetlińska
Smerek (wieś) - Smerek - Połonina Wetlińska - Brzegi Górne
Cisna - Jasło - Smerek (wieś)
Suche Rzeki - Smerek
Dwernik-Kamień
Pętla: Wetlina - Riaba Skała - Czerteż - Kremenaros - Rawki - Dział - Wetlina
Mała i Wielka Rawka z p. Wyżniańskiej
Ścieżka "Berehy Górne"
Chryszczata z Komańczy
Chryszczata z Jeziorka Bobrowego
Szlak Huczwice - Chryszczata
Jaworne - Kołonice - Jabłonki
Krąglica
Hyrlata
Szlak graniczny Łupków - Balnica
Przełęcz nad Roztokami - Ruské
Przełęcz nad Roztokami - Okrąglik
Jasło i Okrąglik ze Strzebowisk
Łopiennik
Opołonek i Kińczyk Bukowski
Przysłup Caryński z Bereżek
Korbania z Bukowca
Korbania z Łopienki i Tyskowej
Suliła
Wola Michowa - Balnica szl. żółtym
Z Balnicy do Osadnego
Do Solinki z Żubraczego
Bukowiec - Sianki - Źródła Sanu
Tarnawa Niżna - Dźwiniacz Górny
Brenzberg - ścieżka
Krutyjówka - ścieżka
Tworylne i Krywe z Rajskiego
Terka - Studenne
Rajskie - Studenne (most)
Przysłup - Krywe
Zwierzyń - Myczków
Tyskowa i Radziejowa ze Stężnicy
Lasumiła - najgrubsza jodła
Jodła k.Pszczelin - opis ścieżki
Stare Procisne, ścieżka
Dwernik - Procisne, ścieżka
Przez bieszczadzki las - ścieżka Nasiczne - Sękowiec
Holica z Ustianowej - ścieżka
Hylaty - ścieżka hist-przyrodnicza
Huczwice - ścieżka geologiczna
Komańcza - ścieżka dydaktyczna
Jawornik - ścieżka
Gminny szlak Baligród
Bukowy Dwór - ścieżka przyrodnicza
Po ekomuzeum w krainie bobrów
Dolina Potoku Zwór

» Warto zobaczyć «

Wodospady i kaskady
Jeziorka Duszatyńskie
Jeziorko Bobrowe
Sine Wiry
"Gołoborze" i dolina Rabskiego
Rezerwat "Przełom Osławy"
Rezerwat "Śnieżyca wiosenna w Dwerniczku"
Torfowisko "Tarnawa"
Torfowisko "Wołosate"
Jaskinie w Nasicznem
Grota w Rosolinie
Rezerwat "Hulskie"
Młyn w Hulskiem
Dziewiętnastka - pkt. widokowy
Przełęcz Wyżna - pkt. widokowy
Zagroda pokazowa żubrów
Mini-zoo w Lisznej i Myczkowcach
Koziniec kamieniołom
Skałki Myczkowieckie
Ogród biblijny w Myczkowcach
CKE Myczkowce; miniatury cerkwi
Zielony domek w Ustrzykach G.
Klasztor w Zagórzu
Droga krzyżowa w Zagórzu
Sanktuarium w Jasieniu
Most podwieszany w Dwerniczku
XIX-wieczny most kolejki
Radoszyckie źródełko
- legenda o radoszyckim źródełku
Kamień leski
Nowe pomniki przyrody w dolinie Osławy i Kalniczki
Góry Słonne
Rezerwat Sobień
Rezerwat "Polanki"
Góry Słonne - pkt. widokowy
Ekomuzeum Hołe
Pomnik Tołhaja
MBL Sanok - skansen w Sanoku
Park miejski w Sanoku

» Rowerem «

Trasy rowerowe

» Samochodem «

Trasy samochodowe
Stan dróg w Bieszczadach
Parkingi

» Słowacja i Ukraina «

Zalew Starina (Słowacja)

Projekt Rozłucz
Jasienica Zamkowa
Stara Sól
Bieszczady Wschodnie - relacja z wyjazdu 2005
Czarnohora, relacja z wyjazdu 2006

 

Serwis nasz a przede wszystkim współpracujący z nami reklamodawcy
zbierają i przechowują tzw. pliki cookies zarówno do np. statystyk,
jak i w celach reklamowych. Szczegółowe informacje na temat tych plików
znajdują się w naszej Polityce prywatności

© Twoje Bieszczady / Bieszczady Serwis 2001-2016
Twoje Bieszczadyon